Kandydaci śmierci (2026)

Wszystko zaczęło się od wakacyjnego pomysłu ojca, który chciał oderwać syna i jego dwóch kolegów od komputerów. Maciej zabrał chłopców w podróż i zaproponował im nakręcenie amatorskiego horroru. Nie chodziło o profesjonalny plan zdjęciowy ani gotowy scenariusz. Kamera, wymyślone role i kolejne miejsca miały po prostu dać im wspólne zajęcie. Jednorazowa zabawa przerodziła się jednak w rytuał powtarzany przez następne lata. Grupa wracała do filmowania, odwiedzała nietypowe zakątki Polski, wymyślała nowe sceny i utrwalała przy okazji dorastanie. Z materiałów rejestrowanych przez ponad piętnaście lat wyłania się historia znacznie szersza niż seria młodzieńczych wygłupów przed kamerą. Bohaterowie zmieniają się fizycznie, podejmują pierwsze dorosłe decyzje, szukają swojej drogi i coraz inaczej patrzą na relację, która połączyła ich w dzieciństwie. Szczególne miejsce zajmuje więź ojca z synem: początkowy pomysł na wspólne wakacje z czasem staje się sposobem podtrzymywania kontaktu, gdy młody człowiek zaczyna budować własne życie. Kamera zachowuje drobne konflikty, żarty, porażki i momenty, których znaczenie staje się widoczne dopiero po latach. Dokument obserwuje, jak zabawa może niepostrzeżenie zamienić się w rodzinne archiwum dojrzewania. Zmienia się także sposób, w jaki uczestnicy patrzą na samo filmowanie. To, co dla nastolatków było pretekstem do wygłupów, dla dorosłych mężczyzn staje się świadectwem czasu, którego nie da się odtworzyć. Kolejna wyprawa zawsze niesie więc podwójny sens: powstaje nowa scena i jednocześnie dopisywany jest następny rozdział wspólnej historii.