Opowieści z Narnii: Podróż Wędrowca do Świtu (2010)

Łucja i Edmund Pevensie spędzają czas u krewnych razem z nieznośnym kuzynem Eustachym, który nie podziela ich wspomnień o magicznych przygodach. Sytuacja zmienia się w jednej chwili, gdy obraz przedstawiający statek zaczyna wypełniać pokój wodą. Cała trójka trafia na pokład królewskiego żaglowca dowodzonego przez Kaspiana, a Eustachy musi zaakceptować istnienie świata, który uważał za dziecięcą fantazję. Kaspian wyruszył na morze, by odnaleźć siedmiu zaginionych baronów wygnanych niegdyś przez Miraza. Podróż prowadzi załogę na kolejne wyspy, gdzie każdy przystanek przynosi inne zagrożenie: handel ludźmi, niewidzialne istoty, magiczne przedmioty i siłę potrafiącą wykorzystywać najgłębsze lęki. W wyprawie uczestniczy również waleczny Ryczypisk, marzący o dotarciu na najdalszy wschód i odnalezieniu krainy Aslana. Łucja zmaga się z zazdrością wobec starszej siostry, Edmund nadal odczuwa ciężar dawnych doświadczeń, a Eustachy przekonuje się, że egoizm potrafi mieć bardzo dosłowne konsekwencje. Poszukiwanie baronów stopniowo łączy się z zadaniem wymagającym zebrania siedmiu mieczy i przeciwstawienia się zielonej mgle. Morze staje się miejscem próby charakteru, zanim bohaterowie dotrą do celu swojej wyprawy. Kaspian również mierzy się z odpowiedzialnością władcy i pamięcią po ojcu, dlatego wyprawa nie jest dla niego wyłącznie poszukiwaniem zaginionych ludzi, lecz sprawdzianem własnego panowania.