Superfutrzak (2018)

Codzienność Emilii nie różni się szczególnie od życia innych dzieci z Helsinek. Dziewczynka chodzi do szkoły, mieszka głównie z mamą, odwiedza tatę i próbuje odnaleźć się w rzeczywistości po rozwodzie rodziców. Wszystko zmienia niepozorne ugryzienie jej własnej świnki morskiej. Od tej chwili Emilia potrafi przeobrazić się w futrzastą superbohaterkę, latać i korzystać z niezwykłych zdolności, o których nie może swobodnie opowiedzieć kolegom. Początkowo nowe możliwości są przede wszystkim źródłem zaskoczenia, ale szybko pojawia się problem wymagający czegoś więcej niż zabawy w bohaterkę. W pobliskiej zatoce Morza Bałtyckiego woda zostaje zanieczyszczona, a żyjące tam śledzie zaczynają zachowywać się coraz bardziej niepokojąco. Emilia odkrywa, że może spróbować im pomóc, choć wcześniej sama często bała się wystąpić przed innymi i zabrać głos w sprawie, na której jej zależało. Niezwykła przemiana splata się więc ze zwyczajnymi szkolnymi kłopotami, relacjami z rodziną i pierwszymi próbami samodzielnego działania. Dziewczynka stopniowo przekonuje się, że supermoc nie rozwiązuje wszystkiego automatycznie, a odwaga bywa potrzebna również wtedy, gdy nie można ukryć się za fantastycznym przebraniem. Emilia mierzy się przy tym z niepewnością w klasie i problemami w kontaktach z rówieśnikami, dlatego ratowanie zatoki staje się dla niej pierwszą okazją do świadomego przeciwstawienia się własnym obawom.