Dzień świstaka (1993)

Phil Connors przyjeżdża do niewielkiego Punxsutawney z ekipą telewizyjną, żeby po raz kolejny relacjonować doroczne Święto Świstaka. Dla cynicznego prezentera pogody jest to rutynowe zlecenie, którego nie darzy ani sympatią, ani cierpliwością. Towarzyszą mu producentka Rita Hanson i kamerzysta Larry. Phil planuje jak najszybciej nagrać materiał i wrócić do Pittsburgha, lecz śnieżyca odcina drogi wyjazdowe. Po niechętnie spędzonej nocy budzi się ponownie 2 lutego. Radio gra tę samą piosenkę, mieszkańcy powtarzają te same zdania, a wszystkie wydarzenia układają się dokładnie tak jak dzień wcześniej. Phil najpierw sądzi, że to przypadek lub dziwny sen. Kiedy sytuacja powtarza się kolejny raz, rozumie, że utknął w pętli czasu. Nikt poza nim nie pamięta poprzednich wersji dnia. Brak zwykłych konsekwencji daje mu możliwość eksperymentowania: poznaje sekrety mieszkańców, przewiduje wydarzenia i wykorzystuje wiedzę, której inni nie mogą mieć. Szczególnie interesuje go Rita, lecz szybkie sztuczki nie wystarczają, by zdobyć jej zaufanie. Z każdym powrotem poranka Phil lepiej poznaje miasteczko, ludzi wokół siebie i własne ograniczenia, choć nadal nie wie, dlaczego czas się zatrzymał ani co mogłoby go uwolnić. Powtarzalność zamienia się z czasem w laboratorium wyborów, w którym Phil może sprawdzić każdą reakcję, ale nie potrafi wymusić szczerego uczucia ani sensu.