Wiadomości dla Isabelle (2026)

Jill przyzwyczaiła się, że w najtrudniejszych momentach może zadzwonić do siostry i po prostu zostawić jej wiadomość. Po śmierci Isabelle ten odruch nie znika. Młoda cukierniczka nadal wybiera stary numer, opowiadając w poczcie głosowej o pracy, nieudanych randkach, codziennych drobiazgach i wszystkim tym, czym wcześniej dzieliła się z najbliższą osobą. Nie wie, że numer został już przydzielony komuś innemu. Wiadomości trafiają do Wesa, agenta nieruchomości, który początkowo słucha ich przez przypadek, a później zaczyna czekać na kolejne nagrania. Z fragmentów cudzej codzienności poznaje Jill znacznie wcześniej, niż ona dowiaduje się o jego istnieniu. Słyszy o wymagającym szefie, poszukiwaniu najlepszego taco śniadaniowego w San Francisco i próbach ułożenia życia po stracie Isabelle. Dla Jill nagrania pozostają prywatnym sposobem na podtrzymanie więzi z siostrą; dla Wesa stają się coraz bardziej osobistym kontaktem z kobietą, której nigdy nie spotkał. Z czasem sama świadomość, że po drugiej stronie numeru znajduje się prawdziwy odbiorca, musi wyjść na jaw. Zanim do tego dojdzie, oboje funkcjonują w niezwykłej relacji zbudowanej niemal wyłącznie z jednostronnych wiadomości, żałoby, przypadkowej bliskości i rosnącej ciekawości. Kiedy Wes zaczyna zastanawiać się nad odnalezieniem autorki nagrań, pojawia się dodatkowy problem: musiałby wyjaśnić, jak długo znał jej najbardziej osobiste zwierzenia, zanim ona poznała choćby jego imię.