Nie życzcie mi powodzenia (2026)

Sophie Birenbaum szykuje się do przesłuchania do szkolnego musicalu z przekonaniem, że wystarczy jej niewielka rola. Tuż przed wejściem na scenę przypadkiem słyszy rozmowę, z której wynika, że choroba nowotworowa jej matki Elizabeth powróciła. Wstrząśnięta nastolatka mimo wszystko śpiewa i niespodziewanie otrzymuje główną rolę w przedstawieniu „Waitress”. Od tej chwili próbuje funkcjonować między próbami, szkołą, pierwszym poważniejszym zauroczeniem i coraz trudniejszą sytuacją w domu. Rodzice chcą oszczędzić dzieciom części prawdy, dlatego Sophie długo nie zna pełnej skali problemu. Widzi jednak zmęczenie matki, częstsze wizyty bliskich i drobne sygnały świadczące o tym, że rodzinny porządek zaczyna się zmieniać. Jednocześnie reżyserka szkolnego spektaklu wymaga od niej coraz większej pewności siebie, a sceniczny partner Jack staje się kimś więcej niż tylko kolegą z prób. Dziewczyna musi nauczyć się występować przed publicznością, kiedy prywatne emocje nie dają się zostawić za kulisami. Muzyka i szkolna scena stają się dla niej miejscem, w którym może wypowiedzieć to, czego trudno jej nazwać podczas zwyczajnych rozmów z rodzicami i przyjaciółmi. Dom i teatr coraz mocniej się przenikają, bo każda kolejna próba wymaga od Sophie skupienia dokładnie wtedy, gdy rodzina potrzebuje jej obecności i szczerej rozmowy.