Księga pustyni (2026)

Sun dorasta, słuchając rodzinnej opowieści o chłopcu imieniem Hadara, który wiele lat wcześniej zaginął na Saharze. Historia, przekazywana przez jej dziadka, brzmi jak legenda stworzona do czytania przed snem: dwuletnie dziecko zostaje oddzielone od bliskich podczas burzy piaskowej, a później ma przeżyć na pustyni dzięki parze strusi. Sun zna tę opowieść tak dobrze, że z czasem wykorzystuje ją jako podstawę własnej książki. Nie spodziewa się jednak, że literacka historia zaprowadzi ją z powrotem do miejsca, z którego miała pochodzić. Gdy otrzymuje zaproszenie na Saharę, zaczyna odkrywać ślady sugerujące, że Hadara nie był wyłącznie bohaterem rodzinnej fantazji. Podróż zmienia się w próbę odtworzenia wydarzeń sprzed lat i ustalenia, gdzie kończy się pamięć dziadka, a zaczyna mit. Pustynia, która w dziecięcych wyobrażeniach Sun była odległą scenerią, staje się konkretnym miejscem pełnym ludzi pamiętających własne wersje przeszłości. Kolejne spotkania pozwalają jej zbliżyć się do prawdy o zaginionym chłopcu, ale równocześnie komplikują prostą historię, którą dotąd znała. Żeby zrozumieć los Hadary, Sun musi spojrzeć na rodzinną legendę jak na zapis prawdziwego życia, a nie gotową baśń. Im głębiej wchodzi w tę historię, tym mniej interesuje ją już samo potwierdzenie niezwykłych szczegółów. Ważniejsze staje się ustalenie, kim Hadara był dla ludzi pustyni i dlaczego jego los przetrwał w rodzinnej pamięci przez kolejne pokolenia.