Czarny Łabędź (2010)

Nina Sayers podporządkowała niemal całe życie baletowi. Mieszka z nadopiekuńczą matką, ćwiczy z obsesyjną dokładnością i wierzy, że perfekcyjna technika może doprowadzić ją do najważniejszej roli w karierze. Szansa pojawia się, gdy dyrektor nowojorskiego zespołu Thomas Leroy przygotowuje nową inscenizację „Jeziora łabędziego” i szuka tancerki zdolnej zagrać zarówno niewinną Odetę, jak i jej mroczne przeciwieństwo. Nina idealnie pasuje do pierwszej części zadania, lecz ma trudność z odnalezieniem swobody, zmysłowości i nieprzewidywalności potrzebnych w drugiej. Dodatkową presję przynosi pojawienie się Lily, nowej baletnicy obdarzonej właśnie tymi cechami, których Ninie brakuje. Rywalizacja szybko przestaje ograniczać się do sali prób. Bohaterka coraz mocniej kontroluje własne ciało, obsesyjnie analizuje błędy i zaczyna doświadczać niepokojących sytuacji, których nie potrafi jednoznacznie odróżnić od rzeczywistości. Relacja z matką staje się bardziej napięta, a wymagania Leroya zmuszają ją do przekraczania granic, których wcześniej pilnowała. Zbliżająca się premiera zamienia przygotowania w psychologiczną próbę wytrzymałości. Nina walczy już nie tylko o pierwszoplanową partię, lecz także o zachowanie kontroli nad własnym umysłem, kiedy artystyczna przemiana zaczyna przenikać do jej codziennego życia. Każda próba zbliża ją do wymarzonej kreacji scenicznej, a równocześnie odbiera poczucie bezpieczeństwa, na którym przez lata opierała swoje uporządkowane życie.