Czas, który nie nadszedł (2026)

Sara i Oskar planowali wspólną starość, dopóki świat wokół nich nie zaczął traktować starzenia jak problemu, który należy usunąć. Rewolucyjna terapia pozwala zachować młody wygląd i miejsce w społeczeństwie coraz mniej tolerującym naturalne zmiany ciała. Oskar decyduje się z niej skorzystać. Sara odmawia, choć doskonale wie, że konsekwencje tej decyzji nie ograniczą się do zmarszczek czy siwych włosów. Z czasem różnica między nimi staje się widoczna dla wszystkich: on pozostaje fizycznie młody, ona starzeje się zgodnie z własnym rytmem. System reaguje na takich ludzi jak Sara izolacją. Kobieta trafia do zamkniętego ośrodka, gdzie osoby odrzucające terapię zostają odsunięte od reszty społeczeństwa i pozbawione wpływu na własne życie. Lata mijają po obu stronach granicy, która rozdzieliła małżonków. Kiedy Sara podejmuje próbę wydostania się z placówki, możliwość ponownego spotkania z Oskarem przestaje być wyłącznie wspomnieniem. Powrót do dawnej relacji okazuje się jednak znacznie trudniejszy niż samo odnalezienie drugiej osoby. Ich ciała zdradzają upływ czasu w zupełnie różny sposób, a decyzje sprzed lat nadal określają, kim są. Wspólna przeszłość zderza się z rzeczywistością, w której młodość stała się przywilejem kupowanym za cenę podporządkowania się regułom.