Disforia (2025)

Esther i Tomás uciekają z miasta razem z ośmioletnią córką Say. Ulice pogrążają się w chaosie, mnożą się grabieże, a poczucie bezpieczeństwa znika z dnia na dzień. Rodzina jedzie do wiejskiego domu kupionego jeszcze w lepszych czasach. Plan wydaje się prosty: sprzedać nieruchomość możliwie szybko, zdobyć pieniądze i ruszyć dalej do Francji. Już pierwsza noc pokazuje jednak, że małżonkowie nie mówią sobie wszystkiego. Tomás ma własne zamiary związane z wyjazdem, których Esther nie zna. Następnego ranka kobieta budzi się i odkrywa, że mąż zniknął. Zamiast niego przed domem pojawia się tajemnicza nieznajoma. W odciętym od stabilnego świata miejscu Esther musi zdecydować, czy może ufać przybyszce, a jednocześnie ustalić, co stało się z Tomásem. Każda odpowiedź prowadzi do kolejnych powodów do niepokoju. Zewnętrzny kryzys, przed którym rodzina próbowała uciec, ustępuje miejsca znacznie bliższemu zagrożeniu. Esther ma przy sobie dziecko, więc nie może pozwolić sobie na ryzyko, które podjęłaby samotnie. Narastające napięcie wynika zarówno z obecności obcej osoby, jak i z odkrycia, że wcześniejsze decyzje Tomása mogły sprowadzić niebezpieczeństwo dokładnie tam, gdzie mieli znaleźć tymczasowe schronienie. Dom, który miał zostać sprzedany, zmienia się tym samym w przestrzeń, z której coraz trudniej bezpiecznie wyjechać.