28 lat później (2025)

Minęło niemal trzydzieści lat od chwili, gdy wirus wściekłości spustoszył Wielką Brytanię. Na odizolowanej wyspie połączonej ze stałym lądem wąską groblą niewielka społeczność zbudowała własne zasady przetrwania. Spike dorasta w świecie, w którym wyprawa poza umocnienia jest częścią wejścia w dorosłość, a wiedza o zarażonych przekazywana jest jak podstawowa umiejętność życia. Jego ojciec Jamie zabiera go na pierwszą ekspedycję na kontynent, gdzie chłopak po raz pierwszy widzi, jak bardzo zmieniły się stworzenia zakażone wirusem. Powrót do domu nie rozwiązuje jednak najważniejszego problemu rodziny. Isla, matka Spike'a, poważnie choruje, a wyspa nie ma lekarza ani sprzętu potrzebnego do postawienia diagnozy. Chłopiec dowiaduje się o doktorze Kelsonie, który podobno żyje na stałym lądzie, i postanawia szukać u niego pomocy. Wyprawa z chorą matką oznacza przejście przez tereny opanowane przez różne odmiany zarażonych oraz ludzi, którzy przez dekady stworzyli własne sposoby funkcjonowania po katastrofie. Spike stopniowo odkrywa, że izolowana społeczność nie zna całej prawdy o świecie za wodą. Niebezpieczeństwo nie pochodzi już wyłącznie od wirusa. Po tylu latach zmienili się również ci, którzy zdołali przeżyć, a spotkania z nimi podważają zasady, których chłopak uczył się od dzieciństwa. Podróż, początkowo podjęta dla Isli, staje się także próbą samodzielnego oceniania świata, który ojciec przedstawiał chłopcu dotąd z bezpiecznej wyspy.