Ostatni dom (2026)

Zwykły dzień w domu rodziny z Seattle kończy się, gdy nad okolicą pojawia się deszcz, który nie przypomina żadnego znanego zjawiska pogodowego. Ann i Jason zostają pod jednym dachem z dziećmi, Grahamem i Ruth, oraz starym psem Cassidy. Początkowo liczą, że ulewa minie i będzie można wrócić do codziennych obowiązków. Zamiast tego woda odcina kolejne drogi, kontakt ze światem staje się coraz trudniejszy, a za oknami pojawiają się oznaki zagrożenia, którego rodzina nie potrafi nazwać. Morze i deszcz przynoszą coś obcego, co zmienia zasady bezpieczeństwa wokół budynku. Zapasy zaczynają się kurczyć, awarie pozbawiają dom części wygód, a każda próba wyjścia na zewnątrz wymaga zastanowienia, czy zdobycie potrzebnych rzeczy jest warte ryzyka. Cztery osoby zamknięte na ograniczonej przestrzeni reagują na strach inaczej. Rodzice próbują podejmować racjonalne decyzje, dzieci chcą wiedzieć, co naprawdę dzieje się poza ścianami, a brak pewnych informacji podsyca konflikty. Dom staje się jednocześnie schronieniem i pułapką. Przetrwanie zależy od umiejętności przystosowania się do warunków, których nikt nie przewidział, oraz od tego, czy rodzina pozostanie razem, kiedy kolejne znane elementy świata przestaną działać. Najbardziej podstawowe pytania zmieniają się z każdym dniem: ile wody można zużyć, które pomieszczenia nadal są bezpieczne i czy hałas przyciąga to, co znajduje się poza budynkiem. Rodzina nie ma żadnej instrukcji, dlatego każda decyzja staje się próbą, której skutków nie sposób wcześniej przewidzieć.