28 dni później (2002)

Jim odzyskuje przytomność w londyńskim szpitalu po długiej śpiączce i odkrywa, że wokół nie ma lekarzy, pacjentów ani zwykłego miejskiego ruchu. Opustoszałe ulice szybko przestają wyglądać jak zagadka, gdy pojawiają się ludzie zarażeni wirusem wywołującym skrajną, niekontrolowaną agresję. Epidemia w ciągu kilku tygodni doprowadziła do rozpadu państwa i zmieniła Wielką Brytanię w obszar, po którym poruszają się nieliczni ocaleni. Jim spotyka Selenę i Marka, którzy wyjaśniają mu podstawowe zasady przetrwania: zakażenie przenosi się błyskawicznie, a chwila zawahania może kosztować życie. Później jego droga krzyżuje się z Frankiem i jego córką Hannah. Grupa odbiera wojskowy komunikat sugerujący istnienie bezpiecznego miejsca poza Londynem i decyduje się wyruszyć na północ. Podróż przez puste miasta, drogi i opuszczone budynki daje krótkie chwile spokoju, ale stale przypomina, jak niewiele zostało z dawnego świata. Z czasem bohaterowie zaczynają rozumieć, że zagrożenie nie ogranicza się do zarażonych. W warunkach całkowitego rozpadu społecznych reguł równie nieprzewidywalni potrafią być ludzie, którzy zachowali zdrowie. Nadzieja związana z radiowym sygnałem pozwala im iść dalej, choć nikt nie ma pewności, kto nadaje komunikat ani jakie warunki czekają na miejscu. Wyprawa staje się testem zaufania między ludźmi, którzy poznali się dopiero po katastrofie.