Wielki marsz (2025)

Ray Garraty staje na starcie corocznego marszu, w którym pięćdziesięciu nastolatków ma iść bez przerwy tak długo, aż na trasie pozostanie tylko jeden uczestnik. Zasady organizowanego przez autorytarne państwo widowiska są bezwzględne: kto zbyt mocno zwolni, otrzymuje ostrzeżenie, a po wyczerpaniu limitu zostaje zastrzelony przez eskortujących zawodników żołnierzy. Chłopcy ruszają więc przed siebie, początkowo jeszcze rozmawiając, żartując i próbując oswoić świadomość tego, co ich czeka. Z każdym kolejnym kilometrem zmęczenie, ból i brak snu odbierają jednak marszowi pozory sportowej rywalizacji. Ray szczególnie zbliża się do Petera McVriesa, a rozmowy z innymi uczestnikami stopniowo odsłaniają ich powody zgłoszenia się do śmiertelnego konkursu. Nad wszystkim czuwa Major, przedstawiciel systemu, który zamienił ludzką wytrzymałość w transmitowane dla tłumów przedstawienie. Nie ma tu bezpiecznego miejsca ani możliwości wycofania się po starcie. Ray coraz częściej zadaje sobie pytanie, jak wiele jest gotów poświęcić, gdy przetrwanie zaczyna kłócić się z lojalnością wobec ludzi idących obok niego. Kiedy uczestników zaczyna ubywać, przypadkowe znajomości zamieniają się w więzi, których regulamin konkursu w ogóle nie przewiduje. Droga staje się próbą charakteru, w której największym przeciwnikiem okazuje się nie dystans, lecz świadomość, że każdy kolejny krok przybliża kogoś do śmierci.