Backrooms. Bez wyjścia (2026)

Clark próbuje utrzymać sklep z meblami i jakoś uporządkować życie w czasie rozpadającego się małżeństwa. Nocuje w należącym do niego magazynie, pracuje ponad siły i coraz mniej przypomina człowieka, który ma kontrolę nad własną codziennością. Wtedy w piwnicy salonu pojawiają się drzwi, których wcześniej tam nie było. Za nimi nie znajduje się kolejne pomieszczenie budynku, lecz ciąg pustych, żółtawych korytarzy oświetlonych jednostajnym światłem. Przestrzeń ciągnie się w sposób sprzeczny z rozmiarami sklepu, powtarza podobne pokoje i utrudnia znalezienie drogi powrotnej. Clark próbuje zrozumieć, czy odkrył fizyczne miejsce, halucynację czy coś, co reaguje na ludzi wchodzących do środka. O swoich doświadczeniach mówi terapeutce, doktor Mary Kline, ale opowieść szybko przestaje być tylko materiałem z sesji. Kiedy zniknięcie jednej z osób prowadzi z powrotem do tajemniczego przejścia, Mary zostaje wciągnięta w poszukiwania i sama musi skonfrontować się z niemożliwą architekturą. Każdy krok w głąb labiryntu oddala ich od zasad zwykłego świata. Puste pomieszczenia nie są całkiem puste, a znalezienie wyjścia wymaga czegoś więcej niż zapamiętania drogi. To miejsce potrafi dezorientować, izolować i wykorzystywać lęki ludzi, którzy weszli tam przekonani, że za kolejnymi drzwiami musi znajdować się normalna rzeczywistość.