Dom wariatów (1985)

Adaś Miauczyński po dłuższej nieobecności wraca do rodzinnego mieszkania, spodziewając się krótkiej wizyty u rodziców. Już samo wejście przez zabarykadowane drzwi przypomina mu, że w tym domu nawet najprostsze czynności mają własny rytuał. Matka wita dorosłego syna bez większej czułości, ojciec pozostaje pochłonięty swoimi przyzwyczajeniami, a kolejne rozmowy szybko odsłaniają dawne napięcia. Adaś obserwuje zachowania, które pamięta z dzieciństwa: drobiazgowe zasady, obsesje, wzajemne pretensje i sposób, w jaki wszyscy potrafią być razem, właściwie nie tworząc bliskiej relacji. Pojawia się również jego brat Gigi z żoną Wandą, co uruchamia nowe porównania oraz rodzinne animozje. Współczesne spotkanie miesza się ze wspomnieniami Adasia. Powracają obrazy rodziców z młodości, sytuacje wychowawcze i sceny, które pozwalają lepiej zrozumieć źródła jego obecnych lęków oraz neurotycznych reakcji. Bohater przyjechał jako dorosły człowiek, lecz dom błyskawicznie wpycha go w rolę dziecka podlegającego starym regułom. Zamiast jednego wielkiego konfliktu pojawia się ciąg drobnych gestów, zdań i przyzwyczajeń, z których wyłania się rodzina funkcjonująca obok siebie od lat. Adaś próbuje zachować dystans, choć coraz wyraźniej widzi, jak wiele własnych zachowań wyniósł właśnie stąd. Wizyta nie daje mu prostego rozliczenia z przeszłością, bo nikt w rodzinie nie zachowuje się jak ktoś gotowy do szczerej rozmowy. Zamiast wyjaśnień pojawiają się powtórzone gesty i rytuały, przez które dawne urazy nadal działają w teraźniejszości.