Dzień świra (2002)

Adaś Miauczyński ma czterdzieści dziewięć lat, uczy języka polskiego i budzi się każdego dnia z poczuciem, że wszystko dookoła zostało urządzone przeciwko niemu. Zanim naprawdę zacznie poranek, musi wykonać własny zestaw rytuałów. Liczy określone czynności, poprawia przedmioty, pilnuje kolejności drobiazgów i reaguje gwałtownie, gdy coś zakłóca ustalony porządek. Sąsiad koszący trawnik, hałas za ścianą, zachowanie ludzi w pociągu czy zwykła rozmowa potrafią uruchomić kolejną falę irytacji. Adaś jest rozwiedziony, ma syna, z którym nie potrafi zbudować swobodnej relacji, i wciąż wraca myślami do dawnej miłości. Jego wykształcenie oraz przekonanie o własnej wrażliwości nie dają mu poczucia przewagi nad codziennością. Przeciwnie, każde spotkanie z otoczeniem dostarcza nowych powodów do frustracji. Bohater prowadzi wewnętrzny monolog pełen pretensji do siebie, innych ludzi i kraju, w którym żyje. Kolejne godziny składają się z pozornie drobnych zdarzeń, lecz w jego odbiorze każda niedogodność urasta do rangi osobistej katastrofy. Jeden zwyczajny dzień staje się zapisem człowieka uwięzionego między potrzebą bliskości, lękiem przed zmianą i natręctwami, które sam rozpoznaje, ale których nie potrafi przerwać. Nawet próba odpoczynku nad morzem nie przynosi oczekiwanego wyciszenia, bo Adaś zabiera ze sobą własny sposób patrzenia na ludzi i rzeczywistość. Źródłem kolejnych konfliktów bywa równie często otoczenie, jak jego potrzeba, by wszystko odbywało się według ustalonego schematu.