Dźwięk śmierci (2026)

Kilku uczniów przypadkiem trafia na przedmiot, który wygląda jak niezwykła pamiątka z dawnej kultury. Starożytny aztecki gwizdek szybko staje się atrakcją grupy, choć jego historia powinna skłonić do znacznie większej ostrożności. Po użyciu instrumentu młodzi ludzie zaczynają doświadczać przerażających wizji własnej śmierci. Początkowo można je uznać za koszmary albo skutek zbiorowej paniki, lecz z czasem wydarzenia z wizji zaczynają przenikać do rzeczywistości. Każdy, kto usłyszał charakterystyczny odgłos, może zostać skonfrontowany z przyszłością, przed którą niełatwo uciec. Bohaterowie próbują ustalić pochodzenie artefaktu i zasady działania związanej z nim klątwy, zanim kolejne przepowiednie zaczną się spełniać. Problem polega na tym, że wiedza o własnym końcu wcale nie daje pewności, jak go uniknąć. Próby zmiany biegu wydarzeń mogą prowadzić dokładnie tam, skąd grupa chce się wydostać. Narastający strach wystawia na próbę ich przyjaźnie i zdolność do wspólnego działania. Zamiast mierzyć się z jednym napastnikiem, muszą walczyć z czymś, co zna ich najbardziej osobiste lęki i potrafi wykorzystać świadomość nadchodzącej śmierci przeciwko nim. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi do historii samego gwizdka i ludzi, którzy wcześniej poznali jego działanie. Im więcej grupa dowiaduje się o artefakcie, tym mniej pewne staje się, czy klątwę można przerwać zwykłym zniszczeniem przedmiotu albo odmową kolejnego użycia.