Gorzkie święta (2026)

Elsa pracuje w reklamie i próbuje utrzymać zawodowe tempo mimo śmierci matki, która przypada na długi grudniowy okres świąteczny. Zamiast dać sobie czas na żałobę, rzuca się w kolejne obowiązki i zachowuje pozory, że codzienność może działać jak wcześniej. Organizm w końcu odmawia współpracy. Po ataku paniki bliscy przekonują ją, by wyjechała na Lanzarote i na kilka dni oderwała się od pracy oraz miasta. Towarzyszy jej przyjaciółka, a podróż staje się okazją do skonfrontowania się z emocjami, które Elsa konsekwentnie odsuwała. Równolegle wiele lat później Raúl, uznany pisarz i reżyser zbliżający się do sześćdziesiątki, mierzy się z własnym zastojem twórczym. Sukces nie podsuwa mu nowej historii, a codzienne relacje z partnerem i współpracownikami coraz częściej przecinają się z problemem braku pomysłu. Dwie linie wydarzeń zaczynają ze sobą korespondować w sposób, który nie sprowadza się do prostego podobieństwa doświadczeń. Elsa próbuje zrozumieć stratę i odzyskać kontrolę nad życiem, podczas gdy Raúl szuka opowieści, która pozwoli mu ponownie pracować. Granica między przeżyciem a jego późniejszym przetworzeniem stopniowo staje się coraz mniej oczywista. Obie historie rozwijają się w różnych momentach czasu, ale łączy je pytanie o sposób, w jaki człowiek porządkuje własne doświadczenia. Dla jednej osoby oznacza to zgodę na żałobę, dla drugiej próbę zamienienia cudzych lub własnych wspomnień w materiał do pracy.