Jak żyć, żeby nie zwariować (2026)

Anka jeszcze niedawno mogła uznać swoje życie za dobrze poukładane. Ma rodzinę, pracę i mieszkanie, a codzienność opiera się na planie, który wydaje się wystarczająco stabilny. Wszystko zaczyna rozpadać się niemal jednocześnie. Mąż wdaje się w romans, zawodowe bezpieczeństwo znika, dzieci przechodzą własne kryzysy, a do drzwi coraz realniej zagląda komornik. Zamiast jednego problemu do rozwiązania Anka dostaje całą serię spraw, których nie da się odłożyć na później. Próbuje utrzymać dom w ryzach, znaleźć nowe źródło dochodu i zrozumieć, co właściwie zostało z małżeństwa, które miało być trwałym punktem jej dorosłego życia. Sytuacji nie ułatwia nadopiekuńcza matka, gotowa komentować decyzje córki i włączać się w jej sprawy nawet wtedy, gdy nikt jej o to nie prosi. Anka stopniowo przekonuje się, że powrót do dawnego porządku może być niemożliwy. Zmuszona do działania zaczyna szukać własnego sposobu na funkcjonowanie po serii strat, a przy okazji inaczej patrzy na relacje z dziećmi, rodziną i samą sobą. Każda kolejna próba ratowania codzienności przynosi nowe komplikacje, lecz daje jej też okazję do zbudowania życia, które nie będzie zależeć wyłącznie od decyzji innych osób ani od cudzych oczekiwań.