Lalka (2026)

Warszawa końca XIX wieku jest miejscem, w którym pieniądze otwierają wiele drzwi, lecz nie wszystkie. Stanisław Wokulski wraca do miasta jako człowiek z pokaźnym majątkiem zdobytym dzięki interesom prowadzonym podczas wojny. Sukces finansowy nie wystarcza mu jednak do osiągnięcia celu, na którym zależy mu najbardziej. Zakochany w Izabeli Łęckiej, córce arystokratycznej rodziny stojącej na krawędzi finansowego upadku, postanawia wejść do środowiska ludzi dotąd patrzących na kupca z wyższością. Pomaga Łęckim, inwestuje pieniądze i pojawia się w salonach, gdzie pochodzenie liczy się często bardziej niż rzeczywiste osiągnięcia. Izabela przyjmuje jego obecność z mieszanką zainteresowania, dystansu i przekonania o własnej pozycji społecznej. Wokulski próbuje odczytać jej zachowanie, jednocześnie prowadząc interesy i wikłając się w zależności, których wcześniej nie znał. Z boku obserwuje go Ignacy Rzecki, wieloletni przyjaciel i subiekt, mocno przywiązany do dawnych ideałów. Wokół nich zmienia się miasto: stare fortuny słabną, nowi przedsiębiorcy rosną w siłę, a granice pomiędzy warstwami społecznymi zaczynają się przesuwać. Uczucie Wokulskiego staje się osią kolejnych decyzji, lecz każda próba zbliżenia do Izabeli wymaga od niego wejścia głębiej w świat, którego zasady coraz wyraźniej kłócą się z jego własnym doświadczeniem.