Mój przyjaciel Hachiko (2009)

Profesor Parker Wilson wraca pewnego wieczoru pociągiem do niewielkiego miasteczka i na stacji znajduje zagubionego szczeniaka rasy akita. Zwierzę ma przy obroży jedynie fragment informacji, który nie pozwala łatwo ustalić właściciela. Parker zabiera psa do domu na jedną noc, choć jego żona Cate nie jest zachwycona perspektywą przygarnięcia kolejnego domownika. Poszukiwania osoby, do której miał trafić szczeniak, nie przynoszą rezultatów. Z czasem Hachiko zostaje więc z rodziną i nawiązuje z profesorem szczególnie silną więź. Codzienny rytuał szybko staje się ich wspólną rutyną: rano pies odprowadza Parkera na stację, a po południu pojawia się przy peronie, by powitać go po pracy. Zachowanie akity zaczyna interesować pracowników kolei, okolicznych sprzedawców i pasażerów, dla których obecność zwierzęcia staje się stałym elementem dnia. Parker odkrywa przy tym, że Hachiko nie zachowuje się jak typowy pies i rzadko wykonuje polecenia tylko po to, by zadowolić człowieka. Ich relacja rozwija się bez wielkich deklaracji, poprzez powtarzane gesty, spacery i oczekiwanie na kolejne spotkanie. Zwyczajna stacja kolejowa stopniowo staje się miejscem związanym z niezwykłą lojalnością. Z czasem nawet Cate, początkowo sceptyczna wobec zatrzymania psa, dostrzega wyjątkowy charakter tej relacji. Hachiko nie potrzebuje tresury, by codziennie wiedzieć dokładnie, kiedy powinien pojawić się na stacji.