Mów do mnie! (2023)

Mia wciąż nie potrafi pogodzić się ze śmiercią matki, dlatego coraz chętniej szuka sposobu, by choć na chwilę oderwać się od własnych myśli. Wśród jej znajomych popularność zdobywa osobliwy rytuał wykorzystujący zabalsamowaną ludzką dłoń. Wystarczy ją uścisnąć, wypowiedzieć odpowiednie słowa i pozwolić duchowi zmarłej osoby wejść do swojego ciała. Początkowo młodzi uczestnicy traktują seanse jak mocną imprezową atrakcję: nagrywają reakcje telefonami, śmieją się z opętanych znajomych i pilnują ustalonego limitu czasu. Dla Mii sprawa szybko nabiera jednak osobistego znaczenia. Dziewczyna zaczyna wierzyć, że za pośrednictwem ręki może skontaktować się z kimś, kogo rozpaczliwie chciałaby jeszcze raz usłyszeć. Granica między zabawą a czymś znacznie groźniejszym zostaje przekroczona podczas spotkania z udziałem młodszego brata Jade, Rileya. Od tej chwili obecność zmarłych nie kończy się wraz z rytuałem. Mia próbuje zrozumieć, które głosy mówią prawdę, komu może zaufać i jak naprawić skutki podjętych decyzji. Mia coraz bardziej izoluje się przy tym od Jade, która od początku ostrzegała przed traktowaniem rytuału jak niewinnej zabawy. Im mocniej dziewczyna pragnie znaleźć odpowiedzi dotyczące własnej rodziny, tym trudniej odróżnić żałobę, poczucie winy i manipulację sił, których natury nikt z uczestników naprawdę nie zna.