Na rauszu (2020)

Martin coraz wyraźniej czuje, że utknął w miejscu. Lekcje historii prowadzi bez dawnej energii, uczniowie przestają go słuchać, a rozmowy z żoną stają się krótkie i mechaniczne. Podczas kolacji z trzema przyjaciółmi, również nauczycielami, poznaje teorię mówiącą, że człowiek rodzi się z niewielkim niedoborem alkoholu we krwi, a utrzymywanie stałego, niskiego stężenia może poprawić swobodę, kreatywność i pewność siebie. Martin, Tommy, Nikolaj i Peter postanawiają potraktować pomysł jak prywatny eksperyment. Ustalają zasady, zapisują obserwacje i piją wyłącznie w określonych godzinach pracy. Początkowe rezultaty są dla nich zachęcające. Martin odzyskuje kontakt z klasą, Peter łatwiej dociera do zestresowanego ucznia, a codzienność całej czwórki nabiera tempa. Z czasem ciekawość zaczyna jednak wypierać ostrożność. Mężczyźni podnoszą dawkę, sprawdzają kolejne granice i coraz trudniej oddzielają badanie od zwykłego picia. Każdy z nich wchodzi w eksperyment z innym bagażem problemów, dlatego skutki również nie są jednakowe. Przyjacielski pomysł stopniowo odsłania napięcia w małżeństwach, pracy i relacjach z bliskimi, a pytanie o kontrolę staje się znacznie bardziej konkretne niż teoria omawiana przy pierwszej kolacji. Eksperyment przestaje być niewinną ciekawostką także dlatego, że jego uczestnicy sami wyznaczają granice i mogą je przesuwać bez zewnętrznej kontroli.