Pojedynek (2026)

Jesienią 1939 roku tysiące polskich jeńców trafiają do dawnego klasztoru, gdzie zamiast zwykłego uwięzienia czeka ich systematyczna indoktrynacja. Rosyjscy funkcjonariusze chcą złamać opór pojedynczych osób i podważyć przekonanie całej grupy, że warto pozostać wiernym własnym zasadom. Szczególnym celem staje się młody polski pianista o międzynarodowej sławie, ceniony przez współwięźniów i przyzwyczajony do życia dalekiego od politycznych gier. Dla ambitnego agenta doprowadzenie artysty do publicznej kapitulacji ma znaczenie większe niż wymuszenie kolejnego zeznania. Jeśli człowiek podziwiany przez innych wyrzeknie się swoich przekonań, jego przykład może podważyć morale pozostałych. Rozpoczyna się więc starannie prowadzona próba nacisku, w której groźby przeplatają się z perswazją, obietnicami i manipulacją. Pianista jest jednocześnie mężem i ojcem, dlatego jego decyzje nie dotyczą wyłącznie osobistego honoru. Każdy argument przeciwnika uderza w inną część jego życia, zmuszając go do rozważania ceny oporu. Zamknięte mury klasztoru stają się przestrzenią psychologicznej walki o to, czy człowieka można zmusić do moralnej kapitulacji, zanim odbierze mu się fizyczną wolność. Agent obserwuje jego reakcje i szuka punktów, w które może uderzyć skuteczniej niż przemocą, wiedząc, że sukces będzie miał znaczenie również dla propagandy prowadzonej wobec reszty jeńców.