Lee. Na własne oczy (2024)

Rok 1938 zastaje Lee Miller na południu Francji, gdzie była modelka i muza artystów coraz poważniej zajmuje się fotografią. Wraz z wybuchem II wojny światowej wygodne życie europejskich środowisk artystycznych przestaje istnieć. Lee mieszka w Londynie i pracuje dla brytyjskiego „Vogue’a”, lecz nie zamierza ograniczać się do zdjęć wykonywanych z dala od frontu. Jako kobieta napotyka przepisy i uprzedzenia utrudniające uzyskanie dostępu tam, gdzie pracują mężczyźni korespondenci. Ostatecznie dociera do Europy jako reporterka wojenna i razem z fotografem Davidem E. Schermanem dokumentuje działania aliantów. Jej aparat rejestruje codzienność żołnierzy, rannych, cywilów oraz skutki przemocy pozostawione przez wycofujące się wojska niemieckie. Im dalej posuwa się front, tym trudniej zachować zawodowy dystans wobec tego, co znajduje się przed obiektywem. Lee chce dostarczać redakcji obrazy, których nie da się zignorować ani złagodzić wygodnym opisem. Podróż prowadzi ją przez wyzwalaną Francję do Niemiec, gdzie skala nazistowskich zbrodni staje się bezpośrednim doświadczeniem. Fotografowanie pozwala jej być świadkiem historii, ale kolejne obrazy pozostawiają ślad, którego po zakończeniu pracy nie można po prostu odłożyć razem z aparatem. Jej determinacja prowadzi ją także do miejsc wyzwalanych przez wojska alianckie, gdzie zadaniem fotografki nie jest stworzenie efektownego kadru, ale zachowanie dowodu tego, co wydarzyło się ludziom. Praca coraz mocniej splata się z jej własnymi doświadczeniami i pamięcią.