Pianista (2002)

Wrzesień 1939 roku zastaje Władysława Szpilmana przy fortepianie w studiu Polskiego Radia, gdy bombardowanie Warszawy przerywa jego występ. Dla cenionego pianisty żydowskiego pochodzenia wojna szybko przestaje być odległym konfliktem. Niemieckie władze wprowadzają kolejne ograniczenia, odbierają Żydom prawa i majątek, a rodzina Szpilmanów zostaje zmuszona do przeniesienia się do warszawskiego getta. Głód, przemoc i nieustanne upokorzenia stają się częścią codzienności, choć Władysław nadal próbuje zarabiać muzyką i pomagać bliskim. Kiedy rozpoczynają się deportacje, przypadkowa interwencja oddziela go od rodziny i daje mu szansę uniknięcia transportu. Od tej chwili jego życie zależy od ludzi gotowych ryzykować dla niego własne bezpieczeństwo, od kolejnych kryjówek oraz od umiejętności pozostawania niewidocznym w mieście, które stopniowo zamienia się w ruinę. Szpilman obserwuje okupacyjną Warszawę z perspektywy człowieka pozbawionego wpływu na wydarzenia, skupionego przede wszystkim na przeżyciu następnego dnia. Muzyka, wcześniej będąca zawodem i ambicją, staje się dla niego pamięcią dawnego życia. Każda zmiana sytuacji na froncie może przynieść ratunek, ale równie łatwo prowadzi do kolejnego zagrożenia. Wraz z kolejnymi miesiącami zmieniają się kryjówki, osoby udzielające pomocy i wygląd samej stolicy. Coraz mniej pozostaje miejsc, które przypominają mu Warszawę sprzed wojny, a zwykłe zdobycie jedzenia wymaga odwagi i szczęścia.