Powiedz mi, co czujesz (2026)

Maria zbiera cudze łzy. Prowadzi SKUP ŁEZ, nietypowy projekt artystyczny, w którym ludzie mogą oddać coś zazwyczaj traktowanego jako najbardziej prywatny ślad emocji. Patryk, młody artysta dopiero budujący swoją pozycję, ma odwrotny problem: nie potrafi płakać. Spotkanie tej dwójki szybko wychodzi poza zawodową ciekawość. Wchodzą w intensywną relację, choć każde z nich przynosi do niej własny sposób reagowania na bliskość, wyniesiony z rodzinnego domu i wcześniejszych doświadczeń. Maria próbuje nazywać emocje i nadawać im materialną formę, Patryk częściej zamyka je w sobie, nawet gdy napięcie staje się trudne do ukrycia. Ich związek rozwija się w środowisku młodych twórców, gdzie uczucia mieszają się z ambicją, potrzebą uznania i presją, by stale budować własny wizerunek. Sztuka przestaje być wyłącznie pracą. Staje się sposobem sprawdzania siebie nawzajem, prowokowania rozmów i dotykania tematów, których oboje woleliby czasem nie otwierać. Dziecięce wzorce bliskości wracają przy pierwszych poważnych konfliktach, zmuszając Marię i Patryka do zastanowienia się, czy można stworzyć zdrową relację bez przepracowania tego, czego nauczyli się wcześniej. Zamiast łatwych deklaracji pojawiają się próby, pomyłki i kolejne rozmowy o tym, co naprawdę czują, gdy artystyczna gra przestaje wystarczać.