Życie wewnętrzne (1987)

Michał Miauczyński mieszka z żoną na nowym osiedlu i właściwie każdy element zwyczajnego dnia potrafi zamienić w źródło irytacji. Kłótnia na klatce schodowej, pies sąsiada, niesprawne drzwi, winda czy rozmowa przy stole urastają w jego głowie do rangi osobistych afrontów. Michał jest przekonany o własnej wyjątkowości, a jednocześnie pozostaje bierny, samotny i coraz bardziej zamknięty w obsesjach. Żony słucha wybiórczo, sąsiadów traktuje jak przeciwników, telewizja podsuwa mu kolejne tematy do roztrząsania. W ciągu dnia jego frustracje mieszają się z fantazjami erotycznymi dotyczącymi kobiet mieszkających w pobliżu. To, co naprawdę się wydarza, coraz częściej sąsiaduje z wyobrażeniami, snem i podejrzliwością, przez co granica między doświadczeniem a projekcją bohatera staje się mniej czytelna. Nawet zwyczajny spacer może skończyć się konfliktem z policją albo przypadkowym człowiekiem. Michał próbuje znaleźć potwierdzenie, że problem leży w otoczeniu, lecz kolejne sytuacje odsłaniają przede wszystkim jego własną niezdolność do budowania normalnych relacji. Kilka godzin codzienności wystarcza, by mieszkanie, blok i najbliższe podwórko zaczęły przypominać zamknięty obszar, w którym mężczyzna bez przerwy zderza się z ludźmi oraz z własnym sposobem patrzenia na świat. Nawet gdy nic szczególnego się nie dzieje, jego wyobraźnia dopowiada intencje innych i przygotowuje kolejne konflikty. Z pozoru zwyczajna doba zamienia się dzięki temu w zapis człowieka, który nie potrafi oddzielić własnych urazów od rzeczywistych zachowań otoczenia.