Jak zostać królem (2010)

Albert, książę Yorku nazywany przez rodzinę Bertiem, od dzieciństwa zmaga się z silnym jąkaniem. Problem staje się szczególnie dotkliwy podczas publicznych wystąpień, kiedy każde zawahanie słyszą tysiące ludzi. Jego żona Elżbieta szuka kolejnych specjalistów, lecz konwencjonalne metody nie przynoszą trwałych rezultatów. W końcu trafia do Lionela Logue’a, australijskiego terapeuty mowy pracującego według własnych zasad. Lionel nie traktuje pacjenta jak członka rodziny królewskiej, każe mu wykonywać nietypowe ćwiczenia i próbuje dotrzeć do psychologicznych źródeł problemu. Bertie początkowo reaguje nieufnością, ale stopniowo zaczyna doceniać bezpośredniość terapeuty. Sytuacja nabiera większego znaczenia, gdy po śmierci Jerzego V tron obejmuje Edward VIII, a jego decyzje osobiste prowadzą do kryzysu sukcesyjnego. Bertie, który nigdy nie przygotowywał się do roli monarchy, staje przed perspektywą obowiązków wymagających częstego przemawiania do narodu. Nad Europą rośnie jednocześnie widmo wojny z Niemcami. Relacja z Lionelem przestaje więc być tylko terapią wymowy. Staje się próbą zbudowania pewności siebie u człowieka, który musi przemówić w chwili, gdy jego głos ma znaczenie dla całego kraju. Ćwiczenia obejmują oddech, rytm, śpiew, przekleństwa i pracę nad wspomnieniami, które książę wolałby zostawić nietknięte. Zaufanie między oboma mężczyznami rośnie powoli, bo Lionel wymaga szczerości także wtedy, gdy pacjent najchętniej zasłoniłby się tytułem i protokołem.