Klara i słońce (2026)

Klara została stworzona po to, by towarzyszyć dzieciom, obserwować ich potrzeby i zostać dla któregoś z nich Sztuczną Przyjaciółką. Z witryny sklepu cierpliwie przygląda się ludziom, ucząc się ich zachowań z drobnych gestów, rozmów i codziennych rytuałów. Największe zainteresowanie budzi w niej słońce, od którego zależy jej energia i któremu przypisuje znacznie większą moc, niż przewidują techniczne założenia jej konstrukcji. Jej sytuacja zmienia się, gdy poznaje Josie. Nastolatka zabiera Klarę do rodzinnego domu, gdzie pozornie prosta funkcja towarzyszki szybko nabiera innego znaczenia. Josie zmaga się z chorobą, a relacje w rodzinie zostały wcześniej naznaczone bolesną stratą. Matka dziewczyny próbuje zachować kontrolę nad przyszłością córki, podczas gdy sama Josie chce żyć tak zwyczajnie, jak pozwala jej stan zdrowia. Klara obserwuje napięcia między domownikami z właściwą sobie dosłownością, ale z czasem zaczyna dostrzegać emocje ukryte za słowami. W świecie, w którym dzieci poddawane są technologicznym i genetycznym ulepszeniom, sztuczna istota zadaje zaskakująco ludzkie pytania o przywiązanie, zastępowalność i poświęcenie. Gdy zdrowie Josie się pogarsza, Klara układa własny plan pomocy, oparty na przekonaniu, że światło słoneczne może zrobić więcej, niż sądzą otaczający ją ludzie.