Nie patrz w górę (2021)

Kate Dibiasky, doktorantka astronomii, podczas obserwacji odkrywa nieznaną wcześniej kometę. Początkowa ekscytacja znika, gdy jej profesor Randall Mindy oblicza trajektorię obiektu: za nieco ponad pół roku uderzy on w Ziemię i doprowadzi do globalnej katastrofy. Naukowcy przekazują wyniki władzom, spodziewając się natychmiastowej reakcji. Prezydent Janie Orlean i jej otoczenie traktują jednak problem przede wszystkim jako ryzyko polityczne, które może zaszkodzić przed zbliżającymi się wyborami. Kate i Randall próbują więc dotrzeć do opinii publicznej za pośrednictwem telewizji. Tam również naukowe ostrzeżenie zostaje podporządkowane zasadom widowiska: emocjonalna reakcja Kate staje się internetowym memem, a spokojniejszy Randall zaczyna zdobywać popularność medialną. W miarę zbliżania się komety do planety temat przejmują politycy, komentatorzy i technologiczny miliarder Peter Isherwell, którego firma dostrzega w obiekcie potencjalne zyski. Zamiast wspólnego działania pojawiają się konkurencyjne narracje, kampanie i spory o to, czy zagrożenie w ogóle należy traktować poważnie. Dwoje astronomów próbuje utrzymać uwagę ludzi na prostym fakcie naukowym, podczas gdy świat wokół nich coraz chętniej dyskutuje o wszystkim poza nadciągającym niebezpieczeństwem. Czas działa przeciwko nim, a każda kolejna próba nagłośnienia sprawy rodzi nowy problem komunikacyjny. Gdy kometę można już zobaczyć na niebie, konflikt przestaje dotyczyć samych obliczeń i staje się sporem o rzeczywistość, której ludzie nie chcą przyjąć.