Ojczyzna (2026)

Rok 1949 zastaje Thomasa Manna w kraju, do którego przez lata nie chciał wracać. Po emigracji i długim pobycie w Stanach Zjednoczonych pisarz przyjeżdża do powojennych Niemiec razem z córką Eriką. Podróż rozpoczyna się we Frankfurcie, znajdującym się w amerykańskiej strefie okupacyjnej, i prowadzi w stronę Weimaru po drugiej stronie coraz wyraźniejszego politycznego podziału. Mann ma uczestniczyć w uroczystościach związanych z rocznicą urodzin Goethego i odebrać wyróżnienia zarówno na Zachodzie, jak i w części kontrolowanej przez Związek Radziecki. Dla obu stron jego obecność ma znaczenie większe niż literacki ceremoniał. Każda chce widzieć w słynnym emigrancie potwierdzenie własnej wizji nowych Niemiec. Erika prowadzi czarnego buicka, pilnuje planu podróży i jednocześnie obserwuje ojca, który konfrontuje publiczne oczekiwania z obrazem kraju pozostawionego przed nazizmem. W ruinach miast i rozmowach z napotykanymi ludźmi powracają pytania o odpowiedzialność, pamięć oraz możliwość ponownego nazwania tego miejsca ojczyzną. Rodzinna wyprawa odbywa się dodatkowo w cieniu osobistej straty i napięć, których nie da się oddzielić od polityki. Im bliżej Weimaru, tym wyraźniej widać, że Mann nie przyjechał do jednych Niemiec, lecz do państwa właśnie rozpadającego się na dwa przeciwstawne światy.