Ostatni wiking (2025)

Anker odzyskuje wolność po kilkunastu latach spędzonych w więzieniu za napad. Najważniejsze pytanie po wyjściu nie dotyczy jednak nowego życia, lecz pieniędzy z rabunku, których policja nigdy nie odnalazła. Łup zakopał jego brat Manfred i tylko on znał dokładne miejsce. Przez lata sytuacja całkowicie się zmieniła. Manfred zmaga się z poważnymi problemami psychicznymi, ma kłopoty z pamięcią i funkcjonuje w rzeczywistości, której Anker nie potrafi od razu zrozumieć. Proste żądanie wskazania skrytki okazuje się więc bezużyteczne. Bracia wracają w okolice związane z dzieciństwem i próbują odtworzyć wydarzenia sprzed lat, licząc, że znajome miejsca uruchomią wspomnienia Manfreda. Wyprawa po pieniądze szybko nabiera innego znaczenia. Anker, przyzwyczajony do twardych reguł i konkretnych odpowiedzi, musi dostosować się do sposobu myślenia brata, a przy okazji skonfrontować z własną przeszłością. Na drodze pojawiają się ludzie, których życie splotło się z ich historią, oraz sytuacje coraz bardziej oddalające poszukiwania od zwykłego planu odzyskania łupu. Im dłużej są razem, tym wyraźniej widać, że odnalezienie pieniędzy może być łatwiejsze niż ustalenie, kim obaj stali się po latach rozłąki. Manfred nie zawsze potrafi odróżnić to, co rzeczywiście pamięta, od własnych wyobrażeń, dlatego nawet pozornie cenna wskazówka może skierować ich w zupełnie inną stronę.