Chopin, Chopin! (2025)

Paryż w 1835 roku zna Fryderyka Chopina nie jako pomnikowego kompozytora, lecz dwudziestopięcioletniego artystę obecnego na najważniejszych salonach. Gra dla arystokracji, bywa na przyjęciach, prowadzi intensywne życie towarzyskie i potrafi rozładować napięcie żartem nawet wtedy, gdy coraz częściej przypomina o sobie choroba. Popularność nie oznacza jednak finansowej swobody. Fryderyk komponuje na zamówienie i udziela lekcji fortepianu, łącząc pracę z nocnymi spotkaniami, romansami oraz kolejnymi występami. Przyjaciele widzą w nim błyskotliwego człowieka, który nie chce podporządkować codzienności ograniczeniom własnego organizmu. On sam stara się żyć tak, jakby czasu było znacznie więcej, niż podpowiadają lekarze. Wśród zachwytu publiczności i zainteresowania kobiet coraz mocniej ujawnia się jednak różnica między wizerunkiem salonowego ulubieńca a człowiekiem skupionym na muzyce. Kolejne doświadczenia prowadzą go do coraz wyraźniejszego zrozumienia, czego naprawdę oczekuje od życia i twórczości. Zamiast szkolnej biografii rozwija się portret młodego artysty w okresie największej paryskiej popularności, kiedy sukces, choroba, potrzeba bliskości i konieczność zarabiania nieustannie konkurują z czasem potrzebnym do komponowania. Paryskie otoczenie daje mu swobodę i uznanie, ale nie usuwa świadomości upływającego czasu; kolejne dni są jednocześnie okazją do zabawy, pracy, miłości i zapisania następnych nut.