Good boy (2025)

Indy jedzie z Toddem z miasta do starego rodzinnego domu położonego z dala od sąsiadów. Dla człowieka przeprowadzka ma być zmianą otoczenia i powrotem do miejsca należącego kiedyś do jego bliskich. Pies niemal od początku odbiera dom inaczej. Zatrzymuje się przy pustych kątach, śledzi ruch czegoś, czego Todd nie widzi, i reaguje na dźwięki oraz zapachy pojawiające się bez wyraźnego źródła. Z czasem Indy zaczyna doświadczać coraz bardziej niepokojących obrazów związanych z poprzednimi mieszkańcami. Jego właściciel również zachowuje się inaczej niż wcześniej, ale nie rozumie ostrzeżeń zwierzęcia. Cała historia pozostaje blisko psiej perspektywy: Indy nie potrafi nazwać nadprzyrodzonego zagrożenia ani wytłumaczyć Toddowi, co zauważa, dlatego działa instynktownie. Obserwuje, nasłuchuje i próbuje być tam, gdzie jego człowiek może potrzebować ochrony. Im dłużej obaj przebywają w domu, tym wyraźniej ciemna obecność skupia się na Toddzie. Dla psa nie ma znaczenia, czy źródłem kolejnych zjawisk jest duch, wspomnienie czy coś jeszcze gorszego. Wie tylko, że ukochany opiekun znajduje się w niebezpieczeństwie, a ucieczka z miejsca nie jest tak prosta, jak wydawała się w pierwszych dniach. Jego największą przewagą pozostają zmysły, lecz nawet one nie podpowiadają, jak walczyć z czymś, czego nie można ugryźć ani przepędzić szczekaniem.