Sanguine (2026)

Margot rozpoczyna staż na oddziale ratunkowym, gdzie od pierwszych godzin trafia w sam środek systemu podporządkowanego szybkości, wynikom i nieustannej ocenie personelu. Młoda lekarka chce udowodnić, że nadaje się do pracy pod presją, dlatego podporządkowuje się wymaganiom przełożonych i próbuje nadążyć za kolejnymi pacjentami. Wkrótce zauważa jednak coś, czego nie da się łatwo wpisać do szpitalnej statystyki. Na oddział zaczynają trafiać osoby w jej wieku z podobnymi, trudnymi do wyjaśnienia objawami. Na ich skórze pojawiają się niepokojące zmiany, a krwawienia występują bez oczywistej przyczyny. Początkowo można uznać te przypadki za niezwiązane ze sobą, lecz ich liczba rośnie. Jeszcze bardziej niepokojące staje się to, że Margot odkrywa podobne symptomy u siebie. Zamiast natychmiast przyznać się do problemu, próbuje go ukryć i nadal pracować, bo ujawnienie słabości mogłoby przekreślić jej pozycję w rywalizującym zespole. Pauline i Louis pozostają blisko wydarzeń, ale atmosfera oddziału nie sprzyja szczerym rozmowom ani zatrzymaniu się nad czymś, czego lekarze nie potrafią nazwać. Im mocniej Margot forsuje własne ciało, tym trudniej oddzielić zawodowe przeciążenie od zjawiska, które zaczyna dotykać także innych młodych ludzi i coraz wyraźniej wymyka się szpitalnym procedurom.